به گزارش خبرنگار فرهنگی سراج24، شاید تندترین مجادله لفظی درباره رویکرد جشنواره ای پس از اظهار نظر بهروز افخمی درباره جشنواره کن در میزگردی که با جیرانی و کمال تبریزی داشت صورت گرفت.
افخمی با حمله به نگاه جشنواره ای و عدم دموکراسی در کن گفت: « حالا توجه کن که (گذشته) جایزه جشنواره کن را که البته از نظر من هیچ وقت اعتبار نداشته، به یک فیلم پورنو میبازد. حالا جناب عالی میفرمایید در آنجا دموکراسی معنایی دارد؟ فرهادی سال قبل به خاطر فیلمی ضعیفتر از این اسکار گرفت، اما امسال جایزه را به یک فیلم پورنو دربارهی همجنسبازی میبازد. این دموکراسی است؟»
مانی حقیقی از علاقمندان سینمای روشنفکر و جشنواره ای با لحنی تند به افخمی اعتراض می کند و او را فالانژ خطاب می کند. افخمی در مکالمه ای با حقیقی که خودش منتشر می کند خطاب به وی می گوید: « اما بد نیست بدونی اونجا که نوشتم صهیونیستها در چهارگوشهی جشنواره و فعالیتهای فرهنگی دنیا توی برجهای تیر نشستن و همه چیزو زیر نظر دارن و همه جور توطئه میکنن، این حرف از خودم نبود عباس کیارستمی این حرفو گفته و من از او نقل کردم. فقط اسمشو نیاوردم.»
حقیقی بعد از این ماجرا به کیارستمی هم حمله می کند و می گوید:«خب گفته باشه. پیر شده داره هذیان میگه!»
البته این مجادله فرو نمی نشیند و ادامه می یابد. چندی بعد نگاه جشنواره ای و فرش قرمز مورد انتقاد شدید کارگردانان مطرح سینمای ایران قرار می گیرد.
مدتی پیش کمال تبریزی گفته بود به خاطر هوچی گری جشنواره ای در فجر در این فضا نخواهد بود.
بهروز افخمی در گفتگوی دیگری اظهار می کند: من از زمانی که فیلم هشت میلمتری اولم را ساختم و آن را به جشنواره اتحادیه فیلمسازان آسیاو اقیانوسیه فرستادم؛ از فضاهای جشنواره ای متنفر شدم. بعد از آن هم از شرکت در هیچ جشنواره ای خوشم نمی آمد... به طور کلی من از رفتار سیرک واری که در جشنواره ها پیش می آید خیلی بدم می آید. مثلا از این فرش قرمز و انبوه عکس گرفتن ها بدم می آید. فضاهای جشنواره ای اصلا فضاهای جدی ای برای فیلم دیدن نیست.
ابراهیم حاتمی کیا در حضور چالشی اش در هفت با انتقاد و اعتراضی جدی از سینمای جشنواره ای از کارگردانها خواست که با دغدغه فیلم بسازند. حاتمی کیا برای برخی از کارگردانان جشنواره ای را مارکوپولو نامید و گفت: وقتی من به جشنواره میروم و جشنواره به عنوان حاصل کارنامه سینمای ایران را میبنیم احساس میکنم که یک سیاره دیگر است. آنهایی که با آن طرف آب در ارتباطند خدا را شکر همیشه دلارشان میرسد و مارکوپولو هستند و در آن سوی آبها رنگ عوض میکنند و عکس های مختلف می اندازند این طرفی ها هم که میگویند که ما پول جیب کار میکنیم که میتوانند 20 روزه بسازند اما فیلمسازی هم هست که زمان میبرد و اینجا حساسیت نسبت به آن بیشتر میشود.
با همه این ها سی و سومین دوره جشنواره فجر در حال برگزاری است. اگرچه حضور سینماگران جوان و شکسته شدن تابوی کارگردانانی که همیشه باید جایزه بگیرند، به روند تحول در جشنواره کمک کرده است اما باز این جشنواره همان جشنواره است و فضای جدی برای فیلم دیدن نیست. البته از سویی برخی از فیلمسازان که ماحصل سینمای روشنفکری سیاه نما را رقم می زنند بی آنکه توجهی به امید در سینمای ایران کنند، همان تم کارگردانان بنام گذشته را در پیش می گیرند. واقعیت آن است که جشنواره فیلم فجر انقلاب اسلامی چون دیگر سالهاست در تراز انقلاب اسلامی نیست و همان ادا و اطوارهای فرش قرمز و کن و اسکار و ... را بازآفرینی می کند از چشم مردم افتاده است.
